امروز به یه چیزی پی بردم

هرجا که میرم

با هر کسی که میشینم

در مورد هرچیزی که صحبت میشه

پای تورو وسط میکشم...

میگم که زیباست...

خیلی زیباست...

و این زیباییه تو بود که به من زندگی داد...

هرجا که گم میشم

چشمامو میبندم

به تو فکر میکنم

و راهم رو دوباره پیدا میکنم...

ای روشناییه جاده های تاریک زندگی من...

این همه تاریکی از کجا میاداین همه حس بداین همه غمدلم میخاد مغزمو بالا بیارمخیلی از آدمایی که میبینم، انقدر بی تفاوتن نسبت به همه چیز که چیزی رو حس نمیکنننهایتش با چند تا جمله ظاهری احساس درک و همدردی میکنناما من نمیتونم اینجوری باشمانگار دارم درد تموم آدما رو تنهایی رو دوشم میکشممثل تموم زندگیم تنها چیزی که همیشه نجاتم داده، تنهاییه.جایی که هیچ کس نباشهانقدر دور باشم از آدما و حرف نزنم، که حرف زدن رو یادم برهباید مغزمو بالا بیارمواکاندا

همیشه همینجوری بوده درست روزی که احساس میکنی خوشبختی از خواب بیدار میشی و این خواب تا ابد تکرار میشه